باران می آمد . تند و احساس برانگیز . دیر شده بود . باید ساعت هشت شب به استودیو می رسیدم . شاید دلیلش را بعدا گفتم . در طول مسیر ترانه ی الکی را گوش می کردم . خیلی دوستش دارم .
به موقع رسیدم . حبیب هم آنجا بود . برای چندمین بار در طول شش ماه گذشته او را می دیدم . قبل از عید به لس آنجلس برگشته بود . اما حالا ده روزی می شود که به تهران آمده . بسیار پر انرژی و امیدوار است . ایران را دوست دارد و با تمام وجودش تلاش می کند تا زیر باران تهران چتری برای خودش فراهم کند .
از ریشه ها حرف می زند و از تمام دلتنگی هایش در آمریکا . خیلی ها به او کمک کرده اند تا مسیر ادامه ی کارش در داخل کشور هموار شود . این بار که او را دیدم خبر های خوبی داشت . ظاهرا به زودی مجوز رسمی برای اجرای کنسرت با صدای حبیب صادر خواهد شد …. من مرد تنهای شبم …. این ترانه را بسیار دوست دارم .
بار قبل که حبیب را دیدم بنیامین هم آنجا بود . خواننده ی پیش کسوت علاقه ی چندانی به موسیقی های پر هیاهو نشان نمی داد و ماندگاری را در اجرای ترانه های دلنواز و پر معنی می دانست . شاید از آن همه ریتم در دنیای پر زرق و برق غرب خسته شده باشد .
راستی این بار حبیب با اطمینان بیشتری به تهران آمده . خانواده هم او را همراهی می کنند . پسرش محمد با آنچه که دیده اید بسیار تفاوت دارد . نجیب است و سر به زیر . پدر را استاد خودش می داند و از سفر دوباره به وطنش ذوق کرده.
